The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Ex eo quod dicit, patet quod si adversarius meus impetravit litteras ultra duas dietas extra diocesim meam, et iudices volunt venire usque ad locum illum qui non distat ultra duas dietas, non possum propterea eorum iudicium declinare, quia non trahunt me ultra quam provisum est per concilium generale, et ita non faciunt contra concilium, ut hic littera probat, et infra ubi dicit se in causam trahi ultra duas dietas. Et hoc idem dicit constitutio illa supra, de rescript., nonnulli. Sed numquid iste reus procurabit illos veniendo ad locum? Non credo. De hoc dixi in constitutione illa supra, de rescript., nonnulli.

Sic videtur quod ille qui appellat ante sententiam diffinitivam a gravamine, quod in causa appellationis necesse habeat probare coram iudice appellationis, causam suae appellationis veram fuisse. Sic supra, de testib., ex parte. Sed contra videtur quod sufficit probare coram iudice appellationis, quod iudex inferior exceptionem admittere noluit, supra, de offi. deleg., cum causa; et infra, de appell., ut debitus; et melius infra, de appell., dilecto filio. Illud contrarium supra, de testib., ex parte, solvitur in illa decretali. Alias vero contraria solvuntur per decretalem infra, de appell., interposita, 1. resp. Cum enim quis probabilem causam exponit, quam dicit se probaturum, si iudex ipsum repellat et propter hoc appellatur, tunc in causa appellationis non est necesse probare causam veram esse, sed sufficit probare quod non fuit admissus. Si vero non obtulit se probaturum, sed illam tantum allegavit, tunc in causa appellationis probabit causam illam veram fuisse, alias ad priorem iudicem remittetur secundum tenorem illius decretalis infra, de appell., interposita. Et secundum illam hodie procedendum est, et ideo in hac decretali debet probare quod trahebatur ultra duas dietas, quia cum proposuit suam exceptionem, non obtulit se illam probaturum, sed in decretali illa infra, de appell., dilecto filio, non obtulit se probaturum, et tamen sufficit probare quod non fuisset admissus ibi, iam constabat de exceptione per confessionem presbyteri factam coram auditore. Sed dubitabatur an propter illam vel alias legitimas fuerit appellatum, et ideo sufficit probare quod proposuerat illas eis, et quod non fuisset admissus et eodem modo respondeas ad illam, supra, de offi. deleg., cum causa, quia iudices ibi certi erant de exceptionibus, quia bene sciebant utrum habuissent subdelegationem iudicis vel excusationem ipsius. Hodie enim servandum est prout dicit illa decretalis infra, de appell., interposita.

Supple: abbatem sancti Laurentii et eius coniudices ad quos G. litteras impetraverat contra ipsius adversarium super prosecutione appellationis suae procedere permittentes iuxta traditam sibi formam. Alioquin isti procedent iuxta traditam sibi formam, non obstantibus litteris impetratis ad abbatem sancti Laurentii et eius coniudices. Si vero G. non probaverit se trahi ultra duas dietas extra diocesim, abbas iste sancti Huberti et eius coniudices procedere in negotio sibi commisso non omittant ad petitionem adversarii, et iuxta mandatum ad ipsos directum, non obstantibus litteris impetratis ad abbatem sancti Laurentii et eius coniudices, sicut continetur in antiqua decretali. Alias esset manifesta contrarium, infra, de appell., ut debitus, cum similibus. Sed isti quibus scribitur non erant iudices appellationis, sed dati erant ad exequendum quasdam sententias suspensionis contra istum G. interpositam, et cognoscere debent de appellatione G., quia hoc eis mandatur per litteras istas. Et si G. non probaverit exceptionem, procedent postea ad exequendas sententias suspensionis latas ab archiepiscopo praedicto.