The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Unde non tenebatur coram eis respondere nec etiam venire tenebatur, si certum erat quod a duobus tantum fuerat vocatus. De hoc dictum est supra, de offi. deleg., prudentiam; nisi velit quis venire suum privilegium allegaturus, ne de facto saltem vexetur secundum quod hic contingit, quia non obstante tali exceptione isti duo processerunt de facto solummodo, quis de iure non potuerunt. Sed contra videtur infra, de appell., si duobus, ubi tenet sententia excommunicationis ab eo lata qui iudex non erat, propter contumaciam illius qui appellaverat ad Papam, quia citatus coram metropolitano non comparuit. Sed hoc ideo est quia ille qui excommunicavit, credebat se iudicem propter appellationem ad ipsum factam, ignorans quod alter ad sedem Apostolicam appellasset. Unde tenuit sententia quia ille debuit ei significare quod apppellaverat ad Papam, et per illam probo quod iste citatus tantum a duobus iure non tenetur, cum illi sciant se sine tertio procedere non posse, et si procedant, nihil valet, sic in decretali infra, de appell., si duobus. Si ille scivisset quod ad Papam appellasset, et eo non obstante ipsum excommunicasset, non valuisset ut ibi colligitur evidenter. Sed ponamus quod tres sunt iudices sub illa forma, quod si non omnes, etc. Tertius malitiose non venit nec se excusat vel non committit, et sic alii non possunt procedere. Quid fiet de illa causa? Arg. quod possunt duo procedere, 65. dist., si forte; ad instar electionis, ut supra, de elect., quod sicut. In contrarium videtur quod non possunt, quia primo constare debet eis de impotentia vel voluntate tertii, supra, de offi. deleg., prudentiam; et supra, de rescript., sciscitatus. Vel potest esse quod habet iustam causam absentiae. Quid enim si postea probaret se non potuisse venire iusta de causa? Cassabitur quod factum est ad instar rei absentis, infra, de re iudic., cum Bertholdus. Item qualiter possunt duo citare tertium, cum sit par illis, et par in parem non habet imperium, supra, de elect., innotuit; et ff. ad Trebel., ille a quo § tempestivum. Si enim teneretur ad eorum citationem venire, ergo si non veniret, possent eum excommunicare, quod non est verum. Ad hoc dicas quod citare non possunt eum ut veniat, sed admonere possunt ut veniat et rogare. Et si non venerit usque ad tertiam monitionem vel rogationem, nec aliquid rescripserit, vel si dixerit se velle interesse, et non venerit, tunc possunt alii procedere, quia praesumitur nolle venire, vel non posse interesse, et talis praesumptio habebitur pro responsione illius, scilicet, quod non velit vel non possit venire, arg. 3. q. 9, decernimus; et ff. de re iud., contumacia; et oppositum arg. 65. dist., si forte. Et sic stati remanet iurisdictio apud alios, supra, de offi. deleg., prudentiam; et infra, de offi. deleg., consuluit. Nec obstat si dicat se tunc non potuisse venire, quia potuit alii committere vices suas vel se excusare, infra, de offi. deleg., pastoralis § ulti. Nec est inconveniens quod unus delegatus suppleat negligentiam alterius delegati, ut supra, de offi. deleg., prudentiam § sexta. Sic etiam ordinarius supplet desidiam delegati, infra, de offi. ord., significavit. Item talis iudex qui negligit iustitiam facere, facit litem suam, 23. q. 2, dominus; et propter negligentiam iudex removetur, C. de off. praef. praet. Orien., si quos; sic et praelatus, 1. q. 1, si qui episcopi § ecce cum honoris. Merito ergo cum constet de negligentia tertii, duo procedere possunt.

Infra, de appell., meminimus; et infra, de appell., ad haec sicut. Arg. contra 2. q. 6, non solent § eius vero. Hodie haec allegatio locum non habet, infra, de appell., ut debitus, in fi.

Et male ex certa scientia, quia appellavit. Unde non valuit quod postea fecerunt.

Et in absentia partis adversae contumacis potest constare lite non contestata, infra, de appell., interposita § ulti. Et hic est casus in quo potest procedi lite non contestata, ut patet per decretalem praedictam.

Et ita videtur quod in causa appellationis sufficit ostendere se appellasse ex causa probabili. Est tamen necesse quod probet causam appellationis veram fuisse; simile infra, de appell., dilecto filio. Unde signatur contrarium, infra, de appell., interposita, ubi appellans debet probare causam appellationis fuisse veram; et infra, de testib., ex parte. De hoc dicetur infra, de appell., interposita. Quando debeat probari veram fuisse, vel sufficiat ostendere se appellasse ex causa probabili, dic ut in infra, de testib., ex parte.

Ab illis duobus iudicibus quo mandaverant eum spoliari.

Vel qui percipi potuerunt, infra, de restit. spol., gravis; et 12. q. 2, non liceat.