The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Propter contumaciam, ut 11. q. 3, certum; et supra, de appell., si duobus.

Arg. quod excusaret eum auctoritas regis, si in legatione regis inventus fuisset, arg. 18. dist., si episcopus; 63. dist., Salonitanae; et in Auth. quom. oport. episc. § illud, coll. 1; 23. q. 8, si vobis. Arg. contra quod non excusat, 23. q. 8, quo ausu; et 23. q. 8, reprehensibile; 25. q. 1, omne; et 12. q. 2, quicumque militum. Solutio: si mandatum regis praeveniat mandatum cuiuslibet praelati post dominum Papam, tunc regi obtemperandum est, si ab ipso teneat regalia, 23. q. 8, si in morte § ecce. Quod si Papa vocat eum postea, exemplo Petri relictis omnibus etiam regalibus sequatur Papam. Unde iste etiam si ibi fuisset, debuit venire ad cardinalem exemplo Petri, qui vicem Papae gerebat, 93. dist., praecipimus; et 94. dist., valde.

Arg. quod simplici nuncio credendum est etiam in alterius praeiudicium, ff. de reb. eorum qui sub tut., magis § illud. Arg. contra supra, de offi. deleg., prudentiam. Quia dicitur ibi per certum nuncium litteratorie destinatum, et uni testi in alterius praeiudicium credi non debet, supra, de testib., veniens 1; et supra, de testib., licet universis. Nuncio tamen publico iurato fideliter exequenti officium suum bene creditur circa citationes, aliter non crederetur, arg. supra, de praesump., illud; supra, de praescrip., ad audientiam; et arg. praedictae legis ff. de reb. eorum qui sub tut., magis § illud.

Et sic duplici defensione defendebatur iste auctoritate regis et per appellationem, quia nemo prohibetur pluribus defensionibus uti, ff. de exception., nemo; et supra, de praescrip., auditis. Praeterea si appellatio tenuit et cardinalis scivit illum appellasse, sententia cardinalis non tenuit, supra, de appell., si duobus. Quare ergo Papa non admittit talem appellationem? Quia non constabat quod appellasset, vel quia iusta fuisset appellatio licet allegaret. Et potius debuit credi cardinali et nuncio quam illi qui hoc tantum allegabat, et praeterea debuit ire et allegare privilegium suum, ff. de re iud., si quis ex aliena; et supra, de appell., si duobus. Maxime si in una legatione inveniebatur, ff. de iuris., extra territorium.

Sed quare Papa mandat quod veniat ad curiam, cum cardinalis excipiat contra eum, ut videtur per id quod dicit in principio quod paratus erat petitiones illius admittere, sed per exceptionem repelli tamen debuit, non puniri, supra, de ord. cognit., cum dilectus. Cardinalis non excipiebat etiam simpliciter, immo denunciabat domino Papae contumaciam suam et excommunicationem suam, ut inde puniretur et repelleretur a petitionibus suis tamquam excommunicatus, quare Papa ipsum non audivit propter excommunicationem, et propter contumaciam et contemptum sedis Apostolicae vocat ipsum ad sedem Apostolicam, infra, de accusat., veniens, in fi.