The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Et hoc bene fieri potuit, cum causa non esset spiritualis, sed super iurisdictione temporali, et abbas et conventus fuerint actores, unde debuerunt sequi forum rei, infra, de for. compet., cum sit; et 11. q. 1, experientiae; et 11. q. 1, si quisquam; et C. de iuris., iuris ordinem. Et a sententia lata super possessione diffinitiva appellatur, infra, ut lite non cont., accedens 1, et hic.

Sed videtur quod isti monachi tenebantur respondere adversae parti super proprietate coram iudice qui cognovit de possessione, quia iudex ille qui cognovit de possessione cognoscere debet de proprietate, infra, de caus. poss. et propr., susceptis. Et est illi audientia deneganda, qui continentiam causae nititur dividere, ut coram uno agat de possessione, et in alio iudicio de proprietate, C. de iud., nulli. Praeterea causae conventionis et reconventionis coram eodem iudice fieri debent, C. de sent. et interloc. om. iud., cum Papinianus; et 3. q. 8, accusatores, ubi dicitur, cuius in agendo quis observat iudicium, ipsum in eodem negotio habere contra se iudicem non dedignetur, ut in lege C. de sent. et interloc. om. iud., cum Papinianus; et 3. q. 8, accusatores § cuius in agendo. Et illud quasi videtur idem negotium, infra, de mut. petit., ex litteris. Solutio: verum est quod continentia causae dividi non debet, et ille qui cognovit de possessione, debet cognoscere de proprietate, sive sit ordinarius sive delegatus cui causa simpliciter quo ad utrumque fuit commissa, infra, de sequestra., ad hoc. Et hoc locum habet cum actor et reus sunt eiusdem fori. Sed in casu praesenti non sunt eiusdem fori. Unde monachi qui primo egerunt de possessione debebant sequi forum rei, quod fecerunt et obtinuerunt. Et si adversarii volebant postea convenire monachos super proprietate, debebant sequi forum monachorum. Et causa possessionis et proprietatis bene possunt tractari coram diversis, maxime ubi causa talis subest, quia nihil commune habet causa possessionis cum causa proprietatis, ff. de acq. poss., naturaliter § nihil. Et si aliquis postulaverit alium iudicem super proprietate et alium super possessionem, non est audiendus. Et sic loquitur infra, de caus. poss. et propr., susceptis; et C. de iud., nulli. Et ita non contradicunt huic decretali, quia hoc isti monachi non fecerunt. Alia iura 3. q. 8, accusatores § cuius in agendo etc., non tangunt causam istam, quia illa loquuntur in reconventione quae debet fieri simul cum conventione, infra, de mut. petit., ex litteris; et infra, de ord. cognit., cum dilectus. Et tunc etiam si vellent reconvenire de alia re, non poterant, cum quaestio spoliationis de qua agebant monachi privilegiata sit, infra, de ord. cognit., super spoliatione. Nec de proprietate simul tunc cum possessione poterat agi, C. de rei vend., ordinarii.

Tempore enim vindemiarum et tempore messium non compellitur quis in iudicio respondere, ita quod sententia lata contra absentem non tenet. Tamen si consentiunt partes, bene valet iudicium, ff. de feri., ne quis messium; et ff. de feri., si feriatis. Et de istis feriis habes C. de feri., omnes dies, in princ. Sed illis feriis quae inductae sunt ob reverentiam Dei et aliorum Sanctorum, nullus potest renunciare etiam si parte vellent. Aliis vero inductis in favorem hominum bene renunciatur. Hoc est expressum infra, de fer., conquestus; et de conse. dist. 3, pronunciandum. Et est arg. ad hoc ff. de recepti., si feriatis; 15. q. 4, nullus episcoporum; et 15. q. 4, placita. Potest tamen tali dies, ut videtur, libellus offerri, ff. de adulter., miles § sexaginta; et ff. de adulter., miles § illius. Sed ex causa tali tempore aliquis compellitur litigare, ut hic dicit in fine, ne tempus illius electi ad regimen illius loci elabatur. Et idem credo si finiretur iurisdictio iudicis tempore illo, quod tunc posset procedi, ne iudicialis instantia evanescat, arg. supra, de offi. deleg., consuluit.