The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Arg. quod non sit possessor, sed tantum custos. Sic infra, de eo qui mitt. in poss. caus., si adversarius.

Hic male pronunciavit, quia primo debuit ei de expensis constare saltem per iuramentum, C. de iud., sancimus. Praemissa taxatione, supra, de procurat., constitutis. Et hic in fine dicit, quas abbatem constiterit propter hoc fecisse. Unde perperam processit, quia non debuit condemnare eum ad voluntatem abbatis. Unde Papa non stat illi condemnationi. Praeterea condemnatio expensarum debet fieri tempore praestandae cautionis, quo recuperat possessionem, supra, ut lite non cont., quoniam § in aliis; et infra, de sequestra., ad hoc, et hic in fi.

Per hanc oblationem cautionis interrumpit praescriptionem annalem, supra, de offi. ord., pastoralis, in fi.; et supra, de eo qui mitt. in poss. caus., cum sicut. Et per hoc videtur renunciasse appellationi, et ratam habuisse sententiam iudicum illorum, ex quo acquievit illi, arg. supra, de offi. deleg., gratum; et infra, de testib., cum venisset; et arg. ff. de iud., verum; et ff. rem rat. hab., cum minor § falsus. Sed contra innuit, scilicet quod Papa mandat inquiri de appellatione, quare per hoc non intelligitur renunciasse. Dicas ex quo adversarius noluit recipere cautionem et restituere possessionem, statim licuit ei prosequi appellationem. Et ita cum per eum non steterit quin dedisset cautionem, et recepisset possessionem, sed potius per adversarium et per iudicem ei circa possessionem recuperandam obesse non debet, ut supra, de eo qui mitt. in poss. caus., cum sicut. Quid ergo profuit ei appellatio? Multum profuit, quia si appellatio sua fuit legitima, condemnabitur in expensis. Si non fuit legitima, condemnabitur in expensis tantum necessariis, quas propter hoc constiterit abbatem fecisse, ut dicit in fi. Si tamen non appellasset, simpliciter restituisset expensas.

Sufficienti, infra, de sequestra., ad hoc, in fi.

Cum hic Papa iubeat inquiri de appellatione, patet quod non recessit ab eas per oblationem cautionis, sed hoc fuit culpa adversarii, qui eam noluit recipere, quod profuit huic appellanti in hoc, quia non condemnabitur in expensis si legitime appellavit. Et sic tutius fuisset illi accepisse moderatas expensas.

Et etiam ad eas quas fecit in rebus quarum possessionem tenebat conservandis, etiam si non expediebat facere illas dum tamen credebat expedire, ff. de reb. auct. iud. poss., praetor ait § quod ait praetor. Alias generale est, ut non sufficiat credere et expedire, nisi in veritate expediat, ff. de negot. gest., sed an ultro § 1, in fi. Utiliter enim debet coeptum esse negotium, licet non spectemus eventum, ut hic dicit.

Necessariae expensae dicuntur, impensae sine quibus deterior esset res si non fierent aut etiam periret, ff. de ver. sig., impensae; et ff. de pigner. act., si necessarias; et ff. de impen. in re. dot., impensae; et ff. de impen. in re. dot., quod dicitur impensas; et ff. de impen. in re. dot., et ante. De hoc dictum est supra, de dolo et contu., finem.