The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Id est, absolutione indigeant an ipso iure sint absoluti.

Per talem scilicet metum, qui possit cadere in constantem virum, supra, de his quae vi met. caus. fi., ad audientiam; et ff. quod metus cau., metus autem. Alias si sponte iurassent vel per vanum metum, non absolverentur a iuramento, immo illud necesse haberent servare, supra, de restit. spol., accepta; et supra, de restit. spol., sollicite; et ff. quod metus cau., metus autem. Quia contra vanum metum non auditur aliquis.

Scilicet Gelasius, Gregorius et Urbanus, 15. q. 6, alius; et in capitulo 15. q. 6, nos sanctorum iuratos; et Alexander, supra, de iureiur., si vero.

Quidam exposuerunt de facto, quia ipso iure non tenebantur si iusto metu iurarunt. Nos vero proprie intelligimus, ut dictum est supra, de iureiur., si vero; et supra, de his quae vi met. caus. fi., abbas.

Id est, quod ad ea observanda non sunt adstricti, quia tenentur illa servare, dummodo sine interitu salutis aeternae servari possunt, supra, de iureiur., si vero. Verumtamen si illa non servant, non sunt puniendi tamquam pro directo periurio, et ita metus culpam attenuat, si iuramentum non servant.

Arg. est hic quod iuramentum metu extortum parum obligat, supra, de his quae vi met. caus. fi., perlatum; et supra, de his quae vi met. caus. fi., abbas, ubi plene de hoc, et supra, de restit. spol., sollicite. Et de hoc dicitur supra, de iureiur., si vero.