The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Cum appellatur a gravamine ante sententiam, causa gravaminis propter quam appellatur semper est exprimenda, infra, de appell., ut debitus; et infra, de appell., dilecto filio; et infra, de appell., constitutus. Sed cum quis appellat a diffinitiva, tunc sufficit dicere: appello ab iniqua sententia, ff. de minor., praefecti; et 2. q. 6, post appellationem § forma; et 2. q. 6, anteriorum. Sed in casu praesenti non valebat appellatio, sive expressisset causam sive non, cum terminus appellationis esset elapsus.

Hoc ideo dicit, quia petendo inducias videtur approbasse sententiam, supra, de offi. deleg., gratum; et supra, de testib., cum venisset; C de re iud., ad solutionem; ff. de pacti., tale pactum § 1; C. de iure dom. imp., si creditor; et 2. q. 6 § biduum, in fi. Et hic expresse dicitur arg. contra 3. q. 3, offeratur.

Non ipsius de qua mentio facta est, scilicet de purgatione praestandat, sed alterius latae in pecuniaria causa secundum quod dicitur in casu.

Sic ff. de re iud., qui pro tribunali. Simile infra, de appell., oblatae. Contra ff. de re iud., si se non § si quis condemnatus. Solutio: quod dicitur hic et infra, de appell., oblatae; et ff. de re iud., qui pro tribunali, intelligitur quando ex iusta causa prorogatur, vel etiam arctatur tempus quadrimestre. Lex contraria quando iudex nulla causa assignata arctat tempus, quod facere non debet. Unde tunc tempus suppletur a lege.

Sic 2. q. 6, ei qui § sunt etiam quorum; et 2. q. 6 § ab executore; et C. quor. app. non rec., ab executione; et supra, de offi. deleg., super quaestionum § nos etiam. Sed qualiter excedit modum? Quia aut facit quod mandatur, et tunc non excedit, aut facit aliud, et tunc nulla est sententia. Unde non est necesse appellare, supra, de re iudic., sententia. Quia non servat formam mandati, supra, de rescript., cum dilecta; et infra, de confirm. util. vel inutil., examinata? Solutio: iudex potest excedere mandatum faciendo quod mandatur, et plus aggravando illum contra quem fit executio. Et tunc tenet sententia, unde necessaria est appellatio. Item in alio casu si vendicaverit partes iudicis, C. de execut. rei iud., si ut proponis. Et tunc sententia nulla est, ut ibi. Item si obiicitur excommunicatio, 11. q. 3, cum excommunicato; supra, de except., cum inter; et in decretali Inno. iiii supra, de except., extravag. pia. Item si innovatio facta esset post rem iudicatam. Tunc mutatur ordo executionis, ff. de re iud., si se non § si ex conventione. Item si velit praevenire tempus quadrimestre, ff. de re iud., si se non § si quis condemnatus. Item si male interpretaretur sententiam, ff. de appellat., ab executore. Item si obiiciatur quaestio falsi, supra, de re iudic., de caetero; C. si ex fals. inst. vel test., iudicati; et infra, de crim. falsi, super eo. Item si fiat exceptio per quam retro nullum fiat iudicium, supra, de procurat., in nostra. Arg. contra ff. mand. vel cont., diligenter, in princ., ubi dicitur: qui excessit mandatum, aliud quidem facere videtur.