The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Potest enim quis appellationi suae statuere terminum ad ipsam prosequendam, supra, de appell., personas; et supra, de appell., oblatae. Et si talis appellatio a iudice vel ab adversario fuerit probata. Tunc appellans tenetur prosequi causam per sufficientem procuraorem ad causam, parte altera eam prosequente. Alias in expensis appellator condemnabitur, ut hic dicit. Et idem intellige in diffinitiva, ut cum appellans statuit terminum ad prosequendam appellationem suam, tenetur appellans mittere sufficienter ad causam suam defendendam. Alias procedetur ad confirmandam vel infirmandam sententiam, etiam altera parte non prosequente, ut supra, de renunciat., veniens. Si vero appellans non praefixit terminum appellationi suae prosequendae, nec a iudice nec ab adversario appellatio fuit approbata, tunc sufficit appellanti mittere procuratorem ad impetrandum et contradicendum, altera parte etiam prosequente, infra, de appell., interposita § 1. Ad hoc facit infra, de appell., extravag. cordi, ubi dicit si appellatus voluerit prosequi, quia approbat appellationem. Et sic ideo uterque tenetur mittere sufficienter, ut ibi dicit. Sed si appellatus noluerit prosequi appellationem, quia eam non approbat, tunc sufficit appellanti mittere simplicem nuncium ad impetrandum et contradicendum a contrario sensu horum verborum, si appellatus voluerit. Et ita haec decretalis et illa infra, de appell., interposita § 1, loquuntur in diverso casu et non contrario. Et nota quod terminus statutus ad prosequendam appellationem a iudice vel ab adversario vicem obtinet peremptorii, supra, de appell., saepe. De hac materia plene notatur supra, de renunciat., veniens, in glossa quae incipit: sed non videtur. Ber.

Quia ex tunc fuit contumax, ex quo non misit sufficientem procuratorem, quia ex tunc videtur citatus ad causam. Simile supra, de dolo et contu., cum dilecti; supra, de appell., reprehensibilis; et supra, de appell., saepe.