The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Trina scilicet. Illa enim dicitur canonica, 16. q. 7, omnes decimae; et 17. q. 4, de presbyterorum. De canonica admonitione habes supra, de iudic., novit; et 2. q. 1, si peccaverit. Et si quis ea omissa aliquem excommunicaverit, per unum mensem ingressum ecclesiae sibi noverit interdictum, infra, de sent. excom., sacro. Et in odium praelatorum, qui excommunicabant non praemissa admonitione contra istud concilium emanavit illa constitutio infra, de sent. excom., sacro; et infra, de sent. excom., extravag. cum medicinalis, quae imponit ipso iure poenam illam praelatis.

Tenet tamen, licet contra hoc faciant, 11. q. 3, sententia pastoris. Nisi in duobus casibus infra, de sent. excom., per tuas, ubi habes duos casus. Tertium habes in capitulo infra, de sent. excom., extravag. statuimus. Et quartum habes 24. q. 1, audivimus. Et sic sunt quatuor casus in quibus non tenet sententia pastoris.

Id est ipso facto, supra, de appell., proposuit, in fi.; ut 17. q. 4, si quis suadente; 81. dist., si quis sacerdotum; et 81. dist., si quis ammodo; 1. q. 1, reperiuntur; et infra, de sent. excom., si concubinae; et infra, de sent. excom., nuper. Tunc enim possunt puniri sine admonitione et sine poena illius constitutionis infra, de sent. excom., sacro.

Quia subiecti constitutionem illam non servabant, immo indifferenter appellabant, non expectata aliqua admonitione et nulla causa praemissa. Alia etiam constitutio edita est contra ipsos quae illis imponit silentium, infra, de appell., cum speciali. Et sic patet quod subditi contra ecclesiasticam disciplinam non appellant, nisi gravarentur iniuste secundum tenorem illius constitutionis infra, de appell., cum speciali.

Secundum tenorem illius decretalis supra, de appell., cum sit Romana. Si exposuit causam probabilem suae appellationis ante sententiam, infra, de appell., ut debitus. Post sententiam est necesse allegare aliquam causam.

Quia perinde est ac si non appellaverit, supra, de appell., cum sit Romana; et infra, de appell., saepe.

Punitur appellans qui non prosequitur appellationem in expensis alteri parti, ex eo quod ipsum ad iudicium provocavit et non venit. Et si prosecutus fuisset per procuratorem non ad tractandam litem sed ad impetrandas litteras, adversario legitime prosequente ad totam causam similiter condemnatur, quia non venit sufficienter instructus, infra, de appell., Nicolao. Sed si non habeat proprium, alias punietur secundum arbitrium iudicis, 14. q. 6, si res; et supra, de dolo et contu., finem. Simile ff. de iud., eum quem temere; supra, de rescript., caeterum; et supra, de rescript., quia nonnulli.

Simile supra, de appell., ad nostram, ubi de hoc.