The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Sic ergo laici ecclesiae nihil disponere possunt, sive in temporalibus, sive in spiritualibus, ut hic, et 96. dist., bene quidam, unde haec decretalis sumpta fuit; et infra, de rebus ecc. non alien., cum laicis. Quia ius spirituale, puta ius eligendi in ecclesia collegiata, etiam si sit patronus, non cadit in laicum; infra, de elect., sacrosancta; et infra, de elect., Massana; non obstante aliqua consuetudine, ibi dicit Gregorius ix. Nec de re spirituali compromitti potest in laicum, infra, de arbitr., contingit. Nec iudicare de rebus ecclesiae possunt, infra, de iudic., decernimus.

Arg. quod eodem iure censeri debent bona clericorum et ecclesiarum, ut infra, de vit. et honest. cler., ut laici, ubi de hoc.

Sic ergo quod alias est infirmum, confirmatio Papae facit firmum, infra, de transact., sicut. De hoc dictum fuit supra, de consti., cum accessissent.

96. dist., bene quidem.

Rusticum praedium appellatur, quod est sine aliquo aedificio. Urbanum praedium ubi factum est aedificium, ut domus, ut ff. comm. praed., aedificia; et ff. de servitu. rust. praed., servitutes, et per totum; et ff. de servitu. urb. praed., per totum.

Id est, vasis vel instrumentis.

Ut palliis et consimilibus, quibus ornatur ecclesia.

Bene dicit, non conventi, quia conventio sive citatio est principium sive fundamentum ordinis iudicarii. Primo notandum est quis citandus, ut infra, de maior. et obed., inter quatuor; et infra, de probat., quoniam. Ubi consimilia per ordinem ponuntur, citationes et dilationes, etc., per conventionem perpetuatur iurisdictio delegata, infra, de offi. deleg., gratum. Sed videtur quod potuit procedere altera parte absente, cum esset iudex appellationis, infra, de appell., saepe; et infra, de appell., interposita; et 2. q. 6, ei qui, in princ., ibi, appellatore cessante. Et dicit lex quod quasi privilegium est illius qui cognoscit de appellatione, procedere altera parte absente, C. de temp. appel., cum anterioribus § illud. Sed non est ita. Semper enim quis debet citari, quaecumque sit causa, etiam in causa appellationis, infra, de appell., per tuas. Immo non valet sententia ubi peremptorium edictum non venit ad absentis notitiam, vel ad eius domicilium, ff. quae sent. sine appel., illud § item cum ex edicto. Et Ioannes de Archeia coram iudice appellationis erat, nec defendebat monasterium, quia dicebat quod non possidebat.

Et hoc verum est, quia nemo iudicandus est nisi convictus vel sponte confessus. Quod si fiat, sententia nulla est, ut 2. q. 1, nos in quemquam. Per decretalem quam habes, infra, ut lite penden., ecclesia 2, intelligas finem istius capituli.