The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Nota quod non sufficit narrare seriem facti in litteris Papae nisi causa facti adiiciatur, arg. 23. q. 8, occidit; infra, de testib., cum causam quae. Et causa facti potius quaerenda est quam ipsum factum, 15. q. 1, merito, in fi.; et ff. de fur., verum; et infra, de accusat., cum dilectus; C. de adopt., si consul; et etiam modus facti, C. de transaction., ut responsum.

Hic habes quod si excommunicatus impetrat litteras vel rescriptum tacens de sua excommunicatione, quod non valent litterae, tum quia tacuit processum iudicis, infra, de re iudic., inter monasterium. Tum quia tacuit vitium suum, tum etiam quia ingessit se communioni hominum, propter quod puniendus est, infra, de cleri. excom., illud § illud autem; et 11. q. 3, placuit. Unde inconveniens esset quod ex eodem facto consequeretur poenam et commodum, ff. de negot. gest., sive, in fi., et in glossa ulti.; 16. q. 1, legi., in glossa, deteriores. Contra, infra, de except., significaverunt; et infra, de except., venerabilem, ubi dicitur quod excommunicati non repellentur a prosecutione appellationis. Sed isti presbyteri erant rei, ergo non debent repelli. De hoc dicemus infra, de except., venerabilem; et infra, de except., significaverunt. Sed pro nunc dic breviter quod isti non erant rei, sed actores qui petierunt restitui, nec appellaverant, in quo casu loquuntur contraria. Et sic est arg. quod quaestio spoliationis non sit privilegiata. An autem litterae ab excommunicato impetratae valeant eo absoluto? Dic super hic prout notatur infra, de except., extravag. pia, in glossa quae incipit, sed mirum.

Ut supra, de rescript., cum dilecta. Et sic videtur quod si aliquid factum sit per litteras surreptitias, illud debeat revocari. De hac materia plenius dicetur infra, de rescript., ad audientiam 2. Et dic carere si constiterit istis exceptionibus, scilicet, quod non fecerint mentionem de causa suae remotionis et excommunicationis, qua tenebantur adstricti. Et merito de causa excommunicationis tenebantur facere mentionem, quia qui petit absolvi ab excommunicatione tenetur exprimere causam excommunicationis suae, alias non valent litterae impetratae super absolutione, vel si aliam causam exprimeret, quam illam pro qua fuit excommunicatus, infra, de offi. ord., ex parte; et infra, de fide instrum., quod super. In illa decretali infra, de offi. ord., ex parte, notatur de hoc in glossa quae incipit, ex eo; et infra, de sent. excom., cum pro causa, in glossa quae incipit, istud tamquam. Et in hoc casu non valent litterae impetratae excommunicato tacito de causa excommunicationis. Secus si aliquis impetrat litteras ad agendum contra adversarium tacens de sua excommunicatione, quia tunc valent litterae eo absoluto, infra, de except., extravag. pia, ubi de hoc, in glossa quae incipit, sed mirum. Alia etiam de causa non valuerunt huiusmodi litterae, quia non fecerunt mentionem quod per sententiam spoliati fuissent propter suos excessus, a qua non fuit appellatum, C. sent. rescind. non pos., impetrata. Et ita duobus de causis non valuerunt litterae istorum presbyterorum. Olim consuevit decretalis ista allegari ad probandum quod litterae impetratae ab excommunicato ad agendum non valebant, sed hoc non probatur per hanc dceretalem, quae non loquitur in tali casu. Ber.