The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Quod facere non debuerunt, quia appellatione interposita nihil est innovandum, 2. q. 6, appellatione; et ff. nihil inn. appel., appellatione. Immo revocari debet executio antequam de appellatione cognoscatur, supra, de iureiur., veniens; et supra, de appell., dilecti filii 1.

Quod facere praemature non debet, ut appellantem in commissione impetrata supplantet, supra, de appell., oblatae. Secus si non praeveniat diligentiam appellantis, infra eodem capitulo § verum, quia tunc valent primae, ut ibi.

Et ideo non valuerunt, supra, de rescript., ex parte S, ubi de hoc.

In hoc scilicet, quod non obstantibus primis litteris confirmationis iudices dati ad appellationem cognoscent de ea, supra, de confirm. util. vel inutil., si quis; arg. infra, de confirm. util. vel inutil., cum dilecta, ad fi. Arg. simile supra, de testib., ex parte; et supra, de testib., causam quae 2; et infra, de privileg., dudum. Ber.

In secundis litteris impetratis ab appellante. Et quod dicit, si dicatur, supple maxime.

Per hanc generalitatem nihil revocatur, supra, de dolo et contu., ex litteris; et ff. de lege Corn. de fals., divus. Nec valet legatum vel stipulatio fundi in genere facta, nullo fundo demonstrato, ff. de iure dot., cum post divortium § gener a socero; et ff. de iure fisc., ita fidei. Expressam enim debent facere mentionem de primis ad hoc, ut primae revocentur, supra, de offi. deleg., ex litteris.

Id est, in forma communi.

Quod eas revocaret.

Ista littera multum videtur contradicere priori, quae dicit quod posteriores debent praeiudicare prioribus. Et hic innuitur quod valent litterae confirmationis primae, ergo non est opus ut in prioribus fiat mentio de appellatione, et ita non refert utrum in secundis fiat mentio de primis vel non. Unde debet intelligi § iste in eo casu cum primae valent, cum appellatus non praevenit diligentiam appellantis, sed expectavit legitimo tempore, et sunt litterae sine aliquo vitio, et sic procedent primi iudices ad confirmandam vel infirmandam sententiam, ut supra, de appell., oblatae, ad fi. Quia per talem generalitatem non revocantur primae legitime impetratae, ut dicitur in proxima notula. In primo casu non valent primae litterae, quia appellatus praevenit diligentiam appellantis, nec fecit mentionem de appellatione, ut patet ex ipsa littera. Vel dic quod iudices dati super appellatione debent cognoscere de iniquitate sententiae, et litterae confirmationis tamdiu valebunt, quousque constet de iniqua sententia. Et si sententia confirmetur, remanebit confirmatio in statu suo. Si vero cassetur, confirmatio non valebit, arg. supra, de fide instrum., accepimus § interim; et infra, de confirm. util. vel inutil., cum dilecta, in fi. Arg. ad hunc sensum littera ista competentius adaptatur. Et ista fuit simplex confirmatio sententiae quam fecit Papa in forma communi commissa impetranti. Alias quare fuisset posita haec decretalis in titulo isto? Potius debuisset poni in titulo de appellationibus, si deberet intelligi secundum illam decretalem supra, de appell., oblatae. Et ex littera utriusque decretalis patet intellectus iste. In illa supra, de appell., oblatae, dicit quod Plebanus de Sambro super observatione sententiae litteras ad iudices impetravit commissionis, sicut rationabiliter lata erat. Et hic dicitur quod rescriptum confirmationis fuerat assecutus, quia Papa eam confirmavit in forma communi. Et sic non intelligitur ista secundum illam, et litterae confirmationis non mittuntur hic iudicibus, sed illis qui confirmationem impetrant. Ber.