The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Et sic non affuit occidendi voluntas.

Quia si sciret, non fuisset absque culpa, cum sciret se non sufficere ad eius retentionem, ff. ad leg. Aquil., idem iuris § 1, cum affectare quisque non debeat in quo intelligit vel intelligere debet infirmitatem suam aliis periculosam futuram, ut ibi dicitur, Inst. ad leg. Aquil. § impetu quoque, vers. sed et si; et supra, de homic., dilectus. Arg. hic enim levissima culpa facit hominem irregularem, supra, de homic., continebatur.

Sed qualiter constabit de hoc? Quia forsitan solus erat ob defectum probationis per iuramentum proprium faciet fidem, quia solum Deum habet ultorem, C. de reb. credit., iurisiurandi. Et praecipue cum de conscientia alicuius quaeritur, statur iuramento ipsius, supra, de sent. excom., si vero aliquis; et supra, de testib., praesentium; et supra, de except., pastoralis; et supra, qui matrim. acc. poss., cum in tua; et 31. q. 2, si verum. Et praecipue si est bonae famae, ut ff. de re milit., non omnes § a barbaris. Et super hoc poterit adiungere compurgatores propter excellentiam ordinis, infra, de purg. can., ex tuarum, quia circa maiora cautius est agendum, 7. q. 2, nuper; et ff. de Carb., si cui controversia § 2; et 42. dist., quiescamus.

Infra, de homic., significasti 2; propter ambiguum duplicitatis, 23. q. 5, excommunicatorum. Sicut ad cautelam quandoque aliquis absolvitur, infra, de sent. excom., venerabili; et supra, de appell., ad praesentiam; et supra, de testib., veniens 2, in fi.

Arbitrio superioris. Et levis debet esse cum in culpa non fuerit.