The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Non dicitur hic super quo fuerit appellatum. Forte posset dici quod sententia lata fuit contra O. diaconum, a qua ipse appellavit, vel super alio articulo, vel forte citra aliquam sententiam, sicut olim fiebat.

Scilicet, O. Et ita non detulit suae propriae appellationi, quod esse non debuit, cum et appellationi adversarii deferre debuisset, infra, de appell., an sit; et infra, de appell., constitutus; et infra, de elect., bonae 1. Appellaverat forte ab ordinario coram quo trahebat capellanum, et super personam matricis ecclesiae. Raro invenies alibi, ut credo, quod aliquis non detulit suae propriae appellationi, unde iudex poterat procedere in causa, quia videtur appellationi renunciasse, quia pendente appellatione nihil est innovandum, ff. nihil inn. appel., appellatione; et infra, de appell., an sit.

Litteras impetrando super restitutione ecclesiae, qua fuerat spoliatus post appellationem a spoliatione factam, ut in causa procederetur, non obstante appellatione frustratoria. Quod ex eo apparet quia dictus O. eam prosequi non curavit nomine Ecclesiae de Tarento, quia erat matrix ecclesia.

Forte significavit Papae, quod rector matricis ecclesiae iniuriabatur ei super illa capella, et sic obtinuit litteras in forma communi, nulla mentione habita de appellatione, quae etiam litterae non impedirent restitutionem, infra, de restit. spol., ex conquestione, cum suis similibus.

Et ideo non valebant, infra, de appell., saepe, in fi.; arg. quod qui appellat, debet facere mentionem de sua appellatione, et adversarius eodem modo qui appellationem prosequitur, ut hic dicitur, et infra, de confirm. util. vel inutil., bonae, in glossa, mentio.

Sic supra, de rescript., si autem; et infra, de rescript., plerumque.

Qui enim non prosequitur appellationem intra annum aut ex iusta causa intra biennium, fingitur non appellasse, et rata manet sententia; infra, de appell., cum sit Romana. Et ideo iste O. audiri non debuit praetextu suae appellationis. Sed videtur quod rector iste ratione consimili audiri non debuit ad prosecutionem appellationis, cum actor et reus circa appellationem eodem iure utantur; infra, de mut. petit., prudentiam. Et hic dicitur contrarium, scilicet, quod ille contra quem appellatum est, auditur post biennium, et non ille qui appellavit. Qualiter ergo hoc intelligitur? Dicas quod iste rector auditus fuit non ratione appellationis, sed potius ratione spoliationis super qua litteras impetravit, non obstante appellatione, ut notatur supra, in verbo prosecutus. Interdicta enim perpetua sunt quantum ad rei persecutionem, non quantum ad poenam, ff. de vi et de vi arm., praetor ait, in princ. Et si de appellatione nihil dixerit, nihilominus audietur petens restitutionem ecclesiae, et multo fortius, quia post appellationem spoliavit adversarium qui debuit deferre suae appellationi. Praeterea favore appellantis datur annus aut biennium ad prosequendam appellationem, et non favore appellati, unde appellans statim potest prosequi appellationem si terminus ei praefixus est, sed appellatus non statim; infra, de appell., oblatae.

Et ita quicquid post appellationem a se vel ab adversario suo factum fuerit, debet irritari, infra, de offi. deleg., super quaestionum, in fi.; infra, de appell., bonae, cum suis concordantiis; et in hoc illa corrigit istam.

Qui appellationem suam non prosequitur altero prosequente, condemnari debet in expensis, ut hic, et infra, de appell., Nicolao; et infra, de appell., reprehensibilis; vel qui prosequitur ipsam ante tempus statutum; infra, de appell., saepe. Sed non videtur quod iste O. debuerit in expensis condemnari, cum appealltus appellationem non fuerit prosecutus intra biennium. Cum hoc idem ius servandum sit appellanti et appellato, ut dicitur in notula, qui enim; et non oportebat ipsum prosequi appellationem, quia ipso iure rata manet sententia lata contra ipsum O., si qua lata fuerit. Potest dici quod ideo condemnatur, quia praetextu appellationis iudex non processit, et ille O. post appellationem expoliavit capellanum, et sic intererat rectoris ut O. condemnaretur sibi in expensis etiam post biennium, propter dolum et malitiam ipsius O.