The Digital Decretals · Glossa Ordinaria

Super possessione super qua agebatur tamquam super proprietate, secus si agatur super beneficio vel dignitate, in concilio Lugdunensi infra, de eo qui mitt. in poss. caus., extravag. eum qui.

C. si per vi. vel al. mod., nec imperiale. Et ita per confessiones partium constitit de meritis causae. Et ideo ex confessione proceditur ad sententiam, supra, de transact., praeterea quarto § respondemus; et supra, de restit. spol., cum ad sedem, ad fi. Quia confessus in iure pro iudicato habetur, infra, de confess., cum super; et infra, de confess., ex parte; et C. de confes., confessos.

Non tamen studiosam seu cum effectu, quia per eum stetit et non per iudicem vel per adversarium. Alias si stetisset per iudicem vel partem adversam, non imputaretur ei, infra, de eo qui mitt. in poss. caus., cum sicut. Immo et si iudicem habere non potest, coram publicis et honestis personis debet cautionem offerre ac praestare, ut postea non currat annalis praescriptio, ut supra, de offi. ord., pastoralis, in fi.; et infra, de eo qui mitt. in poss. caus., cum venissent. Item est arg. quod voluntas sola non sufficit sine effectu, infra, de re iudic., cum aliquibus; et ff. de constit. pecun., promissor § constituto; ff. de re iud., si se non § ait praetor; et 86. dist., non satis; et ff. quib. mod. pig. vel hyp. sol., sicut § si voluntate. Arg. contra 32. q. 5, nec solo; et 32. q. 5, qui viderit; de poen. dist. 1, quisquis § si quis cum telo; 14. q. 5, si quid invenisti. Solutio: ubi de necessitate opus est facto, non sufficit voluntas si factum adimpleri potest, alias voluntas reputatur pro facto, ut in capitulo 86. dist., non satis. Vel aliter ubi quis habet voluntatem faciendi bonum, sufficit sola voluntas, si non potest facere illud. Sed si voluntatem habet malefaciendi, et per eum non stat, puta quia procedat ad actum exteriorem, ei imputatur, de poen. dist. 1 § si quis cum telo, et in pluribus legibus ibidem. Alias sola voluntas non imputatur, quia cogitationis poenam nemo meretur, de poen. dist. 1, cogitatio.

Si vero non fuissent parati eam recipere, non noceret praeposito. Arg. ff. de lege comm., si fundus, in fi. § in commissoria. Vel si eam praestare non posset, non imputaretur ei, quia inanis est actio etc., ff. de dolo mal., nam is; et supra, de restit. spol., olim vobis; et infra, de solution., Odoardus. Praestat ergo quam potest, scilicet iuratoriam, infra, de don. int. vir. et uxor., per vestras § ulti.; et C. de episc. et cler., authen. generaliter; et in Auth. ut nulli iudic. lic. hab. § si vero, coll. 9. Sed illud protestetur, infra, de appell., si iustus. Item habes hic quod parti praestanda est cautio ista, quod est verum. Et ideo si non potest iudex haberi, praestatur parti. Et iudici etiam potest praestari parte absente, infra, de eo qui mitt. in poss. caus., cum sicut; et infra, de eo qui mitt. in poss. caus., cum venissent; et supra, de offi. ord., pastoralis. Si autem neuter potest inveniri, praestabitur alicui honestae personae, quae recipiat cautionem nomine adversarii.

Super proprietate. Sic supra, ut lite non cont., quoniam § quod si, in fi.; et supra, de dolo et contu., prout, in fi.

Hic sumitur arg. quod secundum decretum necessarium sit in reali actione. Sed ideo datum fuit secundum decretum, quia dubitabatur super cautione an infra annum praestita fuisset, et ideo revocabatur in dubium inter partes. Et de hoc satis dictum est supra, de dolo et contu., contingit.